ملائكه بر ايشان صلوات مىفرستند ، و دعاى ايشان را آمين مىگويند ، و از براى گناه‌كاران ايشان استغفار مىنمايند ، و در مجامع ايشان حاضر مىشوند ، و بر مرگ ايشان گريه مىكنند تا روز قيامت « 1 » . و در روايتى آمده كه : شبى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام از مسجد بيرون آمدند ، و به جانب صحراى نجف روان شدند ، و شب ماهتابى بود ، در اثناى راه ديدند جمعى از عقب آن حضرت مىروند ، ايستادند و پرسيدند كيستيد شما ؟ گفتند : شيعهء توايم يا امير المؤمنين ، حضرت در روهاى ايشان نظر فرمود ، و گفت : چرا بر شما سيماى شيعيان مشاهده نمىكنم ؟ گفتند : سيماى شيعيان چيست يا امير المؤمنين ؟ فرمود : روهاى ايشان زرد است ، و از بيدارى شب چشمهاى ايشان كوروش است از بسيارى گريه ، و پشتهاى ايشان خم است از بسيارى نماز ، و شكمهاى ايشان بر پشت چسبيده از بسيارى روزه ، و لبهاى ايشان خشك است از بسيار دعا ، پيوسته آثار خاشعان از ايشان هويدا است « 2 » . و حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه : مؤمن به ايمان متّصف نمىشود تا عقلش كامل نباشد ، و عقلش كامل نيست تا در او ده خصلت نباشد : مردم امّيد خير از او داشته باشند ، و از شرّش ايمن باشند ، و خير بسيار را از خود اندك شمارد ، و اندك خيرى از ديگران را بسيار شمارد ، و اندكى از عمل شرّ خود را بسيار داند ، و شرّ بسيار ديگران را اندك داند ، و از حاجتهاى بسيار كه از او طلب نمايند دلتنگ نشود ، و ملال بهم نرساند از طلب علم در تمام عمرش ، و مذلّت را دوست‌تر دارد از عزّت ، و فقر نزد او محبوب‌تر باشد از توانگرى ، و از دنيا به قوت ضرورى اكتفا نمايد ، و

--> ( 1 ) بحار الانوار 68 / 150 ح 3 . ( 2 ) بحار الانوار 68 / 150 - 151 ح 4 .